Oplossingen
Veiligheid en naleving
Vluchtige emissies
Materialen en testen op lekkage

Materialen en testen op lekkage

MaterialLeakTesting_en-co — Wat wordt bedoeld met materiaaltesten?

Een materiaaltest onderzoekt de eigenschappen en kwaliteit van een materiaal en gaat na of het geschikt is voor het beoogde doel. Er zijn verschillende testmethoden beschikbaar om ervoor te zorgen dat materialen voldoen aan de vereiste normen en specificaties.

Hoe wordt de mate van lekdichtheid van een meetinstrument bepaald?

Naast de relevante normen bepalen de specifieke toepassingseisen de mate van lekdichtheid van een individueel meetinstrument of een meerdelige meetopstelling. Op basis hiervan worden de aanvaardbare leksnelheid, het drukniveau en de lekdetectiemethoden gedefinieerd. Op basis hiervan worden de aanvaardbare leksnelheid, het drukniveau en de lekdetectiemethoden gedefinieerd.

Welke testmethoden worden bij WIKA gebruikt?

WIKA kan de geschiktheid van de respectieve producten voor de toepassing garanderen met een reeks prestatietests in de eigen testfaciliteiten van het bedrijf.

Kleurstofpenetrantonderzoek
Röntgentest
Heliumlektest
Ultrasone test
PMI-test
Druk- / stabiliteitstests

Kleurstofpenetrantonderzoek

Een penetrantonderzoek met kleurstof volgens DIN EN ISO 3452-1 of SNT-TC1A maakt fijne oppervlaktescheurtjes en poreusheden zichtbaar op lasnaden. Het aangetaste oppervlak wordt eerst gereinigd en vervolgens bespoten met een contrastmiddel (rood of fluorescerend). Dankzij het capillaire effect dringt dit middel door in alle onvolkomenheden. Na het reinigen wordt opnieuw een ontwikkelaar (wit) aangebracht, die het contrastmiddel uit haarscheurtjes en soortgelijke openingen extraheert en de defecten middels kleurcontrast op eenvoudige wijze kunnen worden geëvalueerd.

MaterialLeakTestingDyePenetrationTest_en-co

Röntgentest

Met een röntgentest in overeenstemming met ISO 17635 of ASME Section V/Article 2 worden bijvoorbeeld de volledige penetratielasnaden van een thermowell onderzocht op onregelmatigheden zoals scheuren, holtes en onvoldoende hechting. Omdat het hier om afmetingen < 0,5 mm gaat, zijn er tot vijf röntgenstralen nodig, afhankelijk van de thermowell. In het geval van een thermowell kan ook een röntgentest worden gebruikt om de centrering van het gat te documenteren. Hiervoor zijn twee opnamen van de 90° gedraaide punt van de thermowell nodig.

Heliumlektest

Helium 4.6 wordt gebruikt in lektests met tracervloeistof in overeenstemming met DIN EN 1779 (1999)/EN 13185. Deze methode wordt beschouwd als de gevoeligste in zijn soort en detecteert zelfs de kleinste lekken. Er kunnen twee testmethoden worden gevolgd: Een integrale test bepaalt leksnelheden, bijvoorbeeld 1x10^-7 mbar · l/s. Een test met een sproeisonde daarentegen maakt het mogelijk om een lek te lokaliseren.

Ultrasone test

Ultrasoon testen volgens DIN EN ISO 17640 is ook geschikt voor het onderzoeken van lasnaden met volledige penetratie en soortgelijke situaties. Hiervoor worden de reflecties van een uitgestraald ultrasoon signaal gemeten op de grensvlakken van onregelmatigheden. Vooraf wordt het ultrasone apparaat afgesteld met een referentielichaam om de positie van de onregelmatigheden te bepalen. Net als röntgentesten kan deze methode worden gebruikt om de centrering van het gat in thermowells te verifiëren. Hiervoor wordt de wanddikte van de thermowell gemeten.

PMI-test / Positieve materiaalidentificatie

De Positive Material Identification of PMI-test bewijst welke legeringsbestanddelen aanwezig zijn in het materiaal. De volgende methoden zijn gangbaar: Bij optische emissiespectrometrie (OES) wordt een lichtboog ontstoken tussen het oppervlak en het testapparaat, waarvan het spectrum kwalitatieve en kwantitatieve informatie geeft over de materiaalelementen. Deze test laat een karakteristiek brandmerk achter op het werkstuk. Bovendien laat röntgenfluorescentieanalyse (XRF) geen schade achter op het oppervlak. In dit proces zorgen de röntgenstralen ervoor dat de atomen van het materiaal straling uitzenden. Hun golflengte en intensiteit weerspiegelen op hun beurt het aandeel van de componenten in een legering en hun concentratie.

Druk- en stabiliteitstests

De hydrostatische druktest is een druk- en stabiliteitstest van de onderdelen van een thermowell volgens AD 2000 praktijkcode HP30. Voor de test wordt de thermowell in een testapparaat geklemd en gedurende een bepaalde tijd, bijvoorbeeld drie minuten, bij kamertemperatuur onderworpen aan een bepaalde testdruk. Over het algemeen wordt onderscheid gemaakt tussen de buiten- en de binnendruktest. Typische drukken hiervoor zijn 1,5 keer de nominale druk van de flens (externe druk) en ook 500 bar (interne druk).